غایت فوری

[ویکی فقه] به غایت بسیط و فاقد ابتدا و انتها «غایت فوری» گفته می شود.
غایت فوری، به غایتی گفته می شود که بسیط بوده و ابتدا و انتها ندارد؛
← مثال
برخی از اصولی ها اعتقاد دارند جمله غایی بدون قرینه، هیچ ظهوری در خروج «نفس غایت» از حکم مغیّا یا دخول در آن ندارد، مگر در مواردی که غایت فوریت داشته باشد، مثل «معرفت حرام» که در چنین جاهایی خود غایت و ما بعد آن از حکم مغیا خارج می باشد.

💡 گر بدان غایت که شه بشناسدش باید شناخت از مسیحا هم مجو نام و نشان آفتاب

💡 هستی به چرب‌دستی در حالتست و مستی عشقست کنه هستی حسن است غایت او

💡 عشق تو گر ضلال دل ماست گر رشاد ما را توئی ز هر دو جهان غایت مراد

💡 آنی که دارد آن مه و این غم کزو مراست آن غایتی ندارد و این هم نهایتی

💡 ایام قدح خواریم ای شیخ چه پرسی از غایت مستی چو شب از روز ندانم

💡 پیوسته ز عشق در کشاکش باشم وز غایت بیخودی در آتش باشم