حرف صحابت. [ ح َ ف ِ ص َ ب َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) شمس قیس گوید: واو و راء است که در اواخر بعضی اسامی معنی خداوندی چیزی دهد، چنانکه پیشه ور، هنرور، تاج ور، و بهمین معنی رنجور و مزدورو دستور یعنی خداوند رنج و مستحق مزد و خداوند دست و منصب، و آنچه اجازت را دستوری خوانند از این است، یعنی او را صاحب ( ید ) گردانیدن است بر آن کار. ( المعجم فی معاییر اشعارالعجم ص 168 ). رجوع به «ور» شود.
و آن واو و رائ است که در اواخر بعضی اسامی معنی خداوندی چیزی را دهد
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 ج: قرآن حقيقتى دارد كه نه تنها خود شفيع است بلكه خواننده خود را نيز به مقام شفاعتنايل مى كند تا او هم بتواند به اذن خداوند شفيع ديگران گردد. سرّ آن اين است كه هرجاحقيقت قرآن حضور داشت شفاعت، نيز در صحابت اوست؛ زيرا چنين مقامى كه قرآن مدار ووحى است هرجا قرآن باشدبا او خواهد بود. البته عمده، قلب قرآنى داشتن است.
💡 البته فرق است بين برزخ قبل از مرگ و برزخ بعد از مرگ، زيرا در برزخ بعد ازمرگ شيطان به عنوان نتيجه اعمال بشر، راه دارد، به اين صورت كه وقتى انسان دنيا رارها كرد وارد عالم برزخ شد با قرين و هم سفرى، اى راه را طى مى كند؛ هم سفرى كهزمينه اقتران و صحابت او را خود، فراهم كرده است.
💡 هرچند عنوانِ روح القدس در قرآن تكرار شده و نزول وى در صحابت وحى الهى براى انبياى بزرگ مقبول است، ليكن عنوانِ تاءييد به روح القدس ويژه حضرت مسيح عليه السلام است و درباره پيامبران ديگر چنين تعبيرى مشهود نيست. اين اختصاص در تعبير بيانگر خصيصه تاءييدى است كه در مورد آن حضرت عليه السلام ظهور بيشترى داشته است.
💡 گرچه هر پيامبرى خليفه خداست و از ولايت الهى بهره مند است، ليكن عنوان نبوت ورسالت كه خصيصه تشريع و تبليغ و مسئوليت تعليم كتاب و حكمت و تزكيه نفوس رابه همراه دارد غير از عنوان خلافت و ولايت است كه صبغه تكوين را نيز تداعى مى كند وچنين ويژگى را نيز در صحابت خود داراست.
