بازماندۀ ابرنواختر

💡 این کشف تأیید شد و به‌طور عمومی به عنوان نخستین کشف رسمی سیارات فراخورشیدی محسوب می‌شود. گمان می‌رود که دو سیاره این تپ‌اختر، یا در دور دوم پیدایش سیارات، از بقایای نامعمول ابرنواختری هستند که این تپ‌اختر را به‌وجود آورده‌است ویا اینکه بقایای هسته‌های سنگی غول‌های گازی هستند که از ابرنواختر جان سالم به‌در برده و سپس به مدارهای کنونی‌شان واپاشی شده‌اند

💡 یوهانس کپلر ستاره‌شناس بزرگ سدهٔ هفدهم میلادی محاسبه کرد که قِران سه گانهٔ برجیس و کیوان که پیش از ظاهر شدن ابرنواختر سال ۱۶۰۴ میلادی اتفاق افتاد، بایست در سال هفتم ق. م در صورت فلکی حوت نیز اتفاق افتاده باشد. دیوید هیوز استدلال کرده‌است که این قِران (مقارنه) سه گانهٔ برجیس و کیوان ستاره ولادت مسیح بوده‌است.

💡 در کهکشان خودمان به‌طور میانگین در هر قرن یک یا دو ابَرنواختری رخ می‌دهد که برخی از آن‌ها نیز در پسِ غبارِ کهکشان پنهان می‌شوند. آخرین ابَرنواختر قطعی که در راه‌شیری دیده‌شد، ابرنواختر کپلر در سال ۱۶۰۴ میلادی بود. اما اخترشناسان (به‌ویژه رصدگران آماتور) تعداد بسیار بیشتری را در دیگر کهکشان‌ها یافته‌اند.

💡 پتر هورالک در ژانویه ۲۰۱۵ به بیست و دومین سفیر عکس رصدخانه جنوب اروپا تبدیل شد. او بیشتر بر روی تصاویر فوق‌العاده HD و پانورامیک در آسمان شب در رصدخانه‌های ESO تمرکز می‌کرد تا بتواند آزادانه در طراحی‌های دیجیتالی از آنها استفاده کند. علاوه بر این او با مرکز بازدید سیاره ای ابرنواختر در رصدخانه ESO کار مشترک می‌کند.

💡 سحابی خرچنگ، شناخته‌شده‌ترین جرم باقی‌مانده از انفجار یک ابرنواختر در سال ۱۰۵۴ پس از میلاد است که در صورت فلکی ثور یا گاو قرار دارد. این سحابی دارای وسعتی به بزرگی ۱۰ سال نوری بوده و احتمالاً منشأ بخش بزرگی از پرتوهای کیهانی است، زیرا قوی‌ترین منبع ساطع کننده پرتو ایکس و امواج رادیویی در فلک محسوب می‌شود.

💡 تابش یونیزان در اثر واکنش هسته‌ای - اعم از طبیعی یا مصنوعی - با دمای بسیار بالا (مثلاً در هاله خورشید یا در حالت پلاسما) از طریق تولید ذره‌های پرانرژی در شتاب‌دهنده ذره‌ای یا از طریق فرایندهای طبیعی مانند رعد و برق یا انفجار ابرنواختر پدید می‌آید.

💡 اخترشناسان با استفاده از تلسکوپ‌های پیشرفته، ساختارهای پیچیده و درخشان موجود در بازماندۀ ابرنواختر را برای درک بهتر فرآیند مرگ ستارگان مطالعه می‌کنند.

💡 بررسی دقیق گازها و غبارهای موجود در بازماندۀ ابرنواختر می‌تواند اطلاعات ارزشمندی درباره عناصر سنگین تولید شده در قلب ستاره‌های عظیم به ما بدهد.

💡 تصویری که از بازماندۀ ابرنواختر منتشر شده است، نشان‌دهنده انفجار عظیمی است که در گذشته‌های بسیار دور در این ناحیه از کهکشان رخ داده است.