هشام بن حکم بن عبدالرحمان

[ویکی فقه] با انقراض حکومت ۹۰ ساله بنی امیه و فروپاشی آنها در سال ۱۳۲هـ. ق عبدالرحمان بن معاویه معروف به عبدالرحمان داخل، از نوادگان هشام بن عبدالملک (دهمین خلیفه امویان) از چنگ عباسیان فرار کرد و به مغرب «شمال آفریقا» رفت و حکومت نیرومندی بنام حکومت امویان اندلس تاسیس کرد. در این پژوهش به بررسی یکی از حکام آن به نام هشام بن حکم بن عبدالرحمان (۴۰۳-۳۶۶هـ. ق) پرداخته می شود.
هشام بن حکم بن عبدالرحمان یکی از امیران اموی اندلس بود که بعد از پدر خود «حکم مستنصر» به حکومت رسید. مادرش اسپانیایی و از مردم بشکنس به نام «صبح» بود. (صبح ترجمۀ کلمۀ Aurora است به معنی سپیده دم یا پگاه، و ظاهرا نام مسیحی او بوده است. و در روایات اسلامی او را «سیده صبح ام الموید» یا «سیده ام هشام» خوانده اند و در روایات مسیحی از او با عنوان «ملکه صبح» یادشده است.)
← خلافت در دوازده سالگی
همانطور که گفتیم هنگامی که خلافت به هشام دوم رسید. سلطنت واقعی به محمد بن ابی عامر رسید او چنان در برهه باقی مانده از قرن چهارم قمری (دهم میلادی) بر زندگی سیاسی مسلط شد که می توانیم این دوره را، «روزگار عامری ها» یا «دولت بنی عامر» بنامیم.
← جنبه تشریفاتی بودن خلافت
دورۀ وزارت فرزند او عبدالملک المظفر نیز عصر نعمت و رفاه بود. عبدالملک نیز در جنگ با مسیحیان قشتاله و لیون پیروزی هایی بدست آورد. بعد از او عبدالرحمن در زمان زمامداری خود به جنگ با منطقۀ «شاتیه» پرداخت و تا عمق خاک «جلالقه» پیشرفت که در بین راه خبر ظهور محمد بن هشام بن عبدالجبار بن الناصر لدین الله ملقب به المهدی بالله را در قرطبه شنید که وی بر آنجا استیلاء یافته و «المؤید» را به اسیری گرفته است. گروهی از جوانان عامری، از جمله «عنبر» و «خیرون» روز نهم ذی حجه سال چهارصد در کاخ قرطبه اجتماع کرده، کاخ را تصاحب کردند و ابن عبدالجبار را اسیر نمودند و المؤید را بر مسند خلافت نشانده و با او بیعت کردند.
سرنوشت هشام
...

💡 و آنچه را هشام بن سالم (1233)، حماد بن عثمان و ديگران نيز از حضرتش ‍ روايت كردهاند، بر همين اساس است كه فرموده: حديث من، حديث پدرم مى باشد و حديث پدرم، حديثجدم و حديث جدم حديث حسين و حديث او، حديث حسن و حديث وى، حديث اميرالمؤ منين و حديث او،حديث پيامبر خدا (ص ) و حديث آن حضرت نيز سخن خداىعزوجل است (1234).

💡 هشام بن عبدالملك، معلم فرزند خويش را گفت: اگر از وى، سخنى بى پرده شنيدى،نزد ديگران او را نكوهش مكن ! چه بسا كه به لغزش ‍ خويش آگاه شود. و خويش، از آغاز،آن را زشت شمرد. و تو آن را نگاه دار! و آنگاه كه با وى تنها بودى، او را آگاه كن !

💡 همين مطلب در كتاب كافى، ضمن سخنان امام كاظم (عليه السلام ) به هشام بن حكم بهصورت كاملترى از لقمان حكيم نقل شده است:

💡 هشام بن حكم از امام صادق عليه السلام از سبب تحريم ربا پرسيد. حضرت فرمود:اگر ربا حلال مى بود، مردم تجارات و حرفه هاى مورد نياز خويش را ترك مى گفتند.پس خداوند ربا را حرام فرمود تا مردم از حرام به سوىحلال و تجارات و خريد و فروش بگريزند... (133)

💡 (( الم يقتل هشام بن عبدالملك زيد بن على و صلبه بكناسة الكوفة وقتل امراءة زيد بالحيرة على يد يوسف بن عمر، الميقتل الوليد بن يزيد يحيى بن زيد و صلبه فى خراسان )). )) (698)

💡 بر اين اساس، بعيد نمى نمايد كه هشام بن عبدالملك به دستور بردارش ‍ وليد مرتكبچنين جنايتى شده باشد و وليد و هشام هر دو كشنده امام سجاد بوده باشند.