کند زدن

کند زدن. [ ک ُ زَ دَ ] ( مص مرکب ) برجستن و رم کردن. ( آنندراج ):
واله چو به اختیار نتوان
زد از سر کوی دوست کندی
بنشینم و خون ز دیده ریزم
چون داغ ز جای برنخیزم.واله هروی ( از آنندراج ).ندارم قوتی ورنه چو تیری از کمان جسته
از این مهمان سرای بی حلاوت می زدم کندی.ملاطغرا ( از آنندراج ).

برجستن ورم کردن

💡 مینالم از غم تو و اینهم غم دگر کاین ناله دانم آخرنا گه اثر کند

💡 قهرت کند بدشمن و، لطفت کند بدوست کرد آنچه با کتان مه و با گوهر آفتاب