پیر چهل ساله

پیر چهل ساله. [ رِ چ ِ هَِ ل َ / ل ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) کنایه از عقل است. ( برهان ). کنایه از قوت عاقله که در عمر چهل سالگی تمام و کامل میشود. || فیروزه. ( برهان ) ( مجموعه مترادفات ص 145 ). || فرشته. ( برهان ). مَلَک. ( انجمن آرا ). || ( اِخ ) کنایه از جبرئیل. ( غیاث ). || آدم علیه السلام. ( برهان ).

کنایه از عقل است

💡 بیگاه شد و دل نرهید از ناله روزی نتوان گفت غم صد ساله

💡 تو همه ساله بشادی و طرب مانده بدخواه تو در کرم و زحیر

💡 بلکه آنسوتر گریزد از عدم صد ساله ره زانکه می داند عدم را اوست صاحب اختیار

💡 همه ساله با طفلِ گل مهد او مطرّا همه جامهٔ عهد او

💡 عشاق به یک دم دو جهان در بازند صد ساله بقا به یک زمان دربازند

💡 از درِ تن که صاحب کله است تا درِ دل هزار ساله ره است