پس زبانی ـ ملازی

{dorso-uvular} [زبان شناسی] ویژگی آوایی که در تولید آن بدنۀ زبان به ملاز نزدیک می شود یا در تماس با آن قرار می گیرد

💡 هرکس به زبانی سخن عشق تو راند عاشق به سرود غم و مطرب به ترانه

💡 دلم پر است، دم نزع شکوه تا نکنم؛ بپرس حال مرا، تا مرا زبانی هست!

💡 ز مشتاقان اگر تاب سخن بردی نمیدانی محبت می کند گویا نگاه بی زبانی را

💡 بنا میزد دلی چون شیر دارم زبانی بر سخن‌ها چیر دارم

💡 در این شیرین دهان از بخت شورم عجب نبود بدان تلخی زبانی

💡 باری چو مرا زبان گویائی نیست هم خامه که او سر و زبانی دارد