پردۀ صماخ

[زیست شناسی] ← پردۀ گوش

💡 آمد ندا ز پردۀ غیبش بگوش جان کایداده آب نخل بلا را ز خون ماب

💡 روشن شود ز روشنی ذات من جهان گر پردۀ صفات خود از هم فرو درم

💡 لبم چو پردۀ دل خشک شد ز بی آبی قدح به دستِ نزاری که داد کی کو کاش

💡 یکباره سوخت ز آتش غیرت هوای عشق موهوم پردۀ اگر اندر میانه بود

💡 سرای پردۀ میری و نوبت از همه خلق ترا سزد، که سزا بینمت بصد چندان

💡 گویم تهتّکیست وگرنه بیک نفس چون صبح پردۀ گژش از هم فرو درم