وارشیداه کنان

وارشیداه کنان. [ رَ ک ُ ] ( ق مرکب ) وارشیداگویان:
پای ناخوانده رسید و نفر مویه گران
وارشیداه کنان راه نفر بگشائید.خاقانی.

💡 می خرامد ز سراپرده اجلال بطون تا زند جلوه کنان خیمه به صحرای ظهور

💡 چون رسی خوی کنان به باغ سزد که به گل همدمانت باد کنند

💡 جلوه کنان می‌روی و باز می‌آیی سرو ندیدم بدین صفت متمایل

💡 آن خنده زنان شکر همی ریخت وین گریه کنان گهر همی ریخت

💡 هیچ غم نیست گرش غصب کنان شحنه ده کشد از بیوه زنان