نازنینی سبزواری

نازنینی سبزواری. [ زَ ی ِ س َ ] ( اِخ ) از شاعران قرن نهم است. امیرعلیشیر نوائی آرد: «طبعی خوب و دلپذیر داشته و مقبول اکابر و اصاغر بوده ولیکن عامی بوده و شعرش خالی از چاشنی خوب نبوده و غزل بیشتر می گفته و اصل او از سبزوار است به امیر شاهی مصاحبت می نموده، این مطلع از اوست:
صنوبر تا ز خدمتکاری سروت جدا مانده
شده دیوانه ژولیده مو سر در هوا مانده.
( از مجالس النفائس ترجمه حکیم شاه محمد قزوینی ص 213 ).

از شاعران قرن نهم است.

💡 خوش هواییست فرح بخش خدایا بفرست نازنینی که به رویش می گلگون نوشیم

💡 نازنینی که کنون خاسته از مسند ناز کی بود طاقت رنج ره و تاب سفرش

💡 نیاز می‌کشدم در گذرکه صنمی که زیر هر قدمش جان نازنینی هست

💡 نازنینی تو ولی ناز ز اندازه مبر تا دلم ناز رخ و زلف پریش تو کشد

💡 گرد از رخ نازنین به آزرم فشان کآن هم رخ خوب نازنینی بوده‌ست