مغالطه اخذ عام مکان خاص

[ویکی فقه] مغالطه اخذ عام مکان خاص، مربوط به مغالطات معنوی اجزای قضایا است.
یکی از غلط های مربوط به مغالطه معنوی اجزای قضایا، اخذ عام مکان خاص است. گاهی حکم مربوط به چیز خاص بوده و گمان می رود که مربوط به عام است و به آن سرایت داده می شود.بنابراین گاهی خاص علت وجود چیزی میباشد و گمان می رود که عام علت است؛ و با عدم خاص آثار وجودی آنرا برای عام ثابت می کنند؛ مثل آنکه رنگ سیاهی علت درهم کشیده شدن چشم است و کسی گمان برد که این خاصیت برای هررنگی موجود است. این اشتباه بواسطه گرفتن مابالعرض بجای مابالذات است یعنی صفت با واسطه بجای بی واسطه تصور شده است، مثال دیگر؛ "بعضی ها از این که حرکت، وجود تدریجی و غیر قار است گمان کرده اند این خاصیت برای همه عرض ها موجود است و عام را به جای خاص گرفته و گفته اند: هیچ عرضی در دو زمان باقی نمی ماند."
مستندات مقاله
در تنظیم این مقاله از منابع ذیل استفاده شده است: • شهاب الدین سهروردی، یحیی بن حبش، منطق التلویحات. • مشکوةالدینی، عبدالمحسن، منطق نوین مشتمل بر اللمعات المشرقیه فی الفنون المنطقیه.

💡 اكنون كه روشن شد خداوند سبحان دو اراده دارد و براى هر اراده اى حكم ويژه اى است و انسان به امر و اراده ى تشريعى به ايمان فرمان داده شده است و نيز شرك ورزيدن به كراهت تشريعى مورد نهى واقع شده است و نيز معلوم گرديد ككه اراده ى تشريعى عصيان پذير و اراده ى تكوينى تخلف ناپذير است، از مجموع اين امور، كيفيت مغالطه اى متفكران بت پرست در قياس باطلشان در پيشگاه پروردگار روشن مى گردد.

💡 آنچه تكرار آن براى حفظ از گزند مغالطه لازم است، اين كه، بين برهان صحيح عقلىكه به منزله نبى درونى است و بين مغالطه كه به مثابه متنبى درونى است فرقهاست و اگر مفسرى بر اثر ابتلاى به برخى از مبانى فاسد و مبادى كاسدبه تفسير متن مقدس نقلى پرداخت، البته با پيش ‍ برداشت برون دينى وارد تفسير شدهاست، ليكن چنان برداشتى تفسير به راءى مذموم است و همه تفسير به راءيهاى مذموم باپيش فرض برون دينى است، ليكن:

💡 باور برتری ثروت در منطق، نوعی مغالطه محسوب می‌شود؛ زیرا شخص به جای دلیل و برهان یک عقیده و رأی عامل دیگری را در درستی آن دخیل دانسته‌است که نقشی در درستی یا نادرستی گفتار ندارد. این نوع مغالطه، در هنر، سینما، بازی‌های کامپیوتری و موسیقی بسیار رایج است. این مغالطه همچنین در عالم تجارت بسیار پرکاربرد است. نقطه مقابل این مغالطه، فقرگرایی یا توسل به برتری فقر است.

💡 روان‌شناس جان بی. کارول در بررسی خود از این کتاب گفت که گولد «ماهیت و هدف» تحلیل عاملی را درک نمی‌کند. آماردان دیوید جی. بارتولومئو، از مدرسه اقتصاد لندن، گفت که گولد در استفاده از تحلیل عاملی اشتباه کرد، و به‌طور نامربوطی بر مغالطه شی‌انگاری (انتزاعی به عنوان عینی) تمرکز کرد و اجماع علمی معاصر در مورد وجود هوش عمومی را نادیده گرفت.