لحاظ مستعمل
عبارت «لحاظ مستعمل» در فارسی یک اصطلاح فقهی و زبان‌شناسی است که به معنای توجه و قصد شخص هنگام استفاده از یک واژه برای رساندن معنا به دیگران است. در واقع، لحاظ مستعمل نشان می‌دهد که وقتی فردی یک لفظ را به کار می‌برد، نه تنها خود کلمه را در ذهن دارد، بلکه هدف و معنایی که می‌خواهد منتقل کند نیز در ذهنش مشخص است. این مفهوم بخشی از «لحاظ لفظ و معنا» است که در فقه و زبان‌شناسی مورد بررسی قرار می‌گیرد و به نحوه‌ی استفاده صحیح از واژگان برای رساندن مقصود اشاره دارد. لحاظ مستعمل به نوعی بیانگر نیت و قصد گوینده است و نشان می‌دهد که هر واژه‌ای فقط به دلیل استفاده و قصد شخص معنا پیدا می‌کند. در مکالمات روزمره، می‌توان آن را به سادگی به معنای «منظور و توجه گوینده هنگام گفتن یک کلمه» دانست. این اصطلاح برای تحلیل دقیق ارتباط لفظ و معنا و اراده‌ی گوینده در متون دینی، فقهی یا ادبی کاربرد دارد. مترادف مستقیمی ندارد، اما نزدیک به مفهوم «نیت در گفتار» یا «قصد معنایی گوینده» است.
مترادف‌ها
جنبه کاربردی، معنای رایج، نظر مورد استفاده
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] لحاظ لفظ و اراده معنا توسط استعمال کننده لفظ را لحاظ مستعمل می گویند.
لحاظ مستعمل، از اقسام لحاظ لفظ و معنا بوده و عبارت است از توجه نفسانی استعمال کننده در هنگام استعمال لفظ و اراده معنا، زیرا وی قبل از استعمال، لفظ و معنا را تصور می نماید و لفظ را به قصد ایجاد معنا در ذهن مخاطب بکار می برد.
جمله سازی با لحاظ مستعمل
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در این متن علمی، کلمه مورد نظر باید به لحاظ مستعمل و معنای رایجی که در میان متخصصان این رشته وجود دارد، مورد بررسی و تحلیل قرار گیرد.
💡 نویسنده سعی کرده است که مفاهیم را به لحاظ مستعمل در زبان روزمره بیان کند تا خوانندگان عادی نیز بتوانند به راحتی محتوای اثر را درک کنند.
💡 تحلیل کلمات باید دقیقاً بر اساس آنچه به لحاظ مستعمل در آن دوره تاریخی بوده است انجام شود تا از سوءبرداشت‌های احتمالی جلوگیری به عمل آید.
