طریق شیخ صدوق به عبدالصمد بن بشیر

«طریق شیخ صدوق به عبدالصمد بن بشیر» اصطلاحی در علم حدیث است که به سلسله راویانی گفته می‌شود که از طریق آن‌ها شیخ صدوق روایات عبدالصمد بن بشیر را نقل کرده است و در واقع نشان‌دهنده مسیر سندی انتقال حدیث در منابع روایی شیعه می‌باشد. این طریق شامل واسطه‌هایی مانند محمد بن حسن، حسن بن متیل دقاق، محمد بن حسین بن ابی‌الخطاب و جعفر بن بشیر است که در نهایت به عبدالصمد بن بشیر کوفی منتهی می‌شود. اهمیت این اصطلاح در علم رجال و حدیث آن است که اعتبار و صحت روایات وابسته به بررسی وثاقت و اعتبار راویان این سلسله سند می‌باشد. از دیدگاه برخی از محققان رجالی مانند استرآبادی و آیت‌الله خویی، این طریق از نظر سندی صحیح ارزیابی شده است. برخی دیگر مانند قهپایی آن را در مرتبه حسن دانسته‌اند و گروهی نیز آن را «قوی کالصحیح» توصیف کرده‌اند. این اختلاف نظرها ناشی از بررسی‌های رجالی درباره وثاقت برخی راویان این سند است. با این حال، بسیاری از علمای حدیث، راویان اصلی این طریق را از افراد ثقه و معتبر دانسته‌اند. همچنین در منابع رجالی مانند نجاشی، عبدالصمد بن بشیر به عنوان راوی موثق معرفی شده است. بنابراین، این طریق از جمله اسناد قابل اعتماد در نقل روایات شیخ صدوق به شمار می‌رود. در یک تعریف جامع، طریق شیخ صدوق به عبدالصمد بن بشیر به زنجیره روایی گفته می‌شود که واسطه نقل احادیث او بوده و از نظر بسیاری از علمای حدیث، سندی معتبر و قابل استناد در منابع روایی شیعه محسوب می‌شود.