سرکه ٔ ابرو

سرکه ابرو. [س ِ ک َ / ک ِ ی ِ اَ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) کنایه از چین ابرو. ( آنندراج ). ترش رویی. عبوسی:
اینهمه صفرای تو با روی زرد
سرکه ابروی تو کاری نکرد.نظامی.سرکه ابروش ز بس تندی
داد دندان لطف را کندی.امیرخسرو ( از آنندراج ).باغبان راسرکه ابرو به هنگام بهار
از برای آب و رنگ باغ ابری دیگر است.ابوطالب کلیم ( از آنندراج ).، سرکه ابرو. [ س ِ ک َ / ک ِ اَ ] ( ص مرکب ) ترش ابرو. ( شرفنامه منیری ). ترش رو. عبوس.

ترش ابرو. ترش رو. عبوس.

💡 بس کاسه‌های سرکه سبک همچو ماه نو یکران او شکست به نعل گران دهد

💡 قوم بر وی سرکه‌ها می‌ریختند نوح را دریا فزون می‌ریخت قند

💡 شد دافع سودای تو تا چین جبینش صفرات فزون است تو از سرکه مپرهیز!

💡 ابنای زمان منفعل چین جبین‌اند بیدل ثمر عطسه دهد سرکه چشیدن

💡 در انگبین لب ار سرکه ریزد از دشنام ز بهر چارهٔ صفرای تست ازو بپذیر

💡 زنگار آمده مرا ز مس نه زر ایرا سرکه رسیدش، نه کیمیای صفاهان