زردرویی کشیدن

زردرویی کشیدن. [ زَ ک َ / ک ِ دَ ] ( مص مرکب ) خجالت کشیدن. شرمندگی. شرمساری:
زردرویی می کشم زآن طبع نازک بی گناه
ساقیا جامی بده تا چهره را گلگون کنم.حافظ.هرکه در مزرع دل تخم وفا سبز نکرد
زردرویی کشد از حاصل خود وقت درو.حافظ.زردرویی بکشد هرکه حجابی دارد
غنچه تا گل نشود رنگ نمی گرداند.ملا مفرد همدانی ( از آنندراج ).

💡 زردرویی نتوان در صف محشر بردن خون من بر سر جوش است شهیدان مددی

💡 از صر صر خزان نکشد زردروییی گلزار شوکتی که تواش تازه شبنمی

💡 تمنا گرچه آخر زردرویی بار می‌آرد برای لاله‌رویان چهره کاهی می‌توان کردن

💡 از سر پر آرزو دل زردرویی می کشد عاقل از بالای جاهل زردرویی می کشد

💡 زردرویی در شراب بی خمار عشق نیست روز محشر خون ما گلگونه قاتل شود