ریشه های روانی اساطیر نامیدن قران

[ویکی فقه] ریشه های روانی اساطیر نامیدن قرآن. پاره ای گزارش های تاریخی ونیز ظاهر برخی آیات نشان می دهد که سران شرک یقین داشتند که قرآن از سنخ اساطیر نیست و برخی چون عتبة بن ربیعه، ولید بن مغیره و نضر بن حارث در کنار اعتراف به حلاوت ویژه، استواری و پربار و برگ بودن قرآن، همانندی آن با شعر، سخنان کاهنان و سحر را نفی می کردند. قرآن این برخورد را بازتاب برخی ویژگی های شخصیتی و در عین حال مرتبط با یک دیگر آنان معرفی می کند.
این ویژگی ها عبارت است از:
← اباحی گری
۱. ↑ ظلال فی ظلال القرآن، ج ۲، ص ۱۰۶۷.
دائرة المعارف قرآن کریم، برگرفته از مقاله «اساطیر».
...

💡 داستان بیژن و گرازان در دل داستان بیژن و منیژه آمده که از داستان‌های معروف و اساطیری ایران است. این داستان احتمالاً اصالتی اشکانی دارد و در شاهنامه فردوسی نیز آمده است.

💡 اگرچه اساطیر مردم آذری تحت تأثیر نیروهای بیرونی بود، اما رنگ و هویت محلی خود را حفظ کرد. اساطیر قوم کومیک نیز به هم مرتبط است.

💡 لاماسو که قدمت آن به زمان امپراتوری هخامنشی بازمی‌گردد، نشان‌دهنده روح‌های محافظ اساطیر باستانی بین‌النهرین است. اعتقاد بر این بود که این شخصیت‌های باشکوه از ورودی‌های ساختمان‌ها و شهرهای مهم محافظت می‌کنند، ارواح شیطانی را دفع می‌کنند و برای کسانی که از آنجا می‌گذرند برکت می‌آورند.

💡 - فضایلی، سودابه (۱۳۸۷)، «زمانی بی‌مرگ و جاودان: در اساطیر ایرانی دربارهٔ بهار می‌خوانیم»، آزما، ش ۵۷، صص ۶–۸ (دانلود از noormags)

💡 سرزمین اساطیری سیستان و بلوچستان از دو ناحیه شمال و جنوب تشکیل شده است. سیستان امروزی که قسمت شمالی استان را در برمی گیرد و سرزمین بلوچستان امروزی که ناحیه جنوبی استان را تشکیل می دهد.

💡 آپی یا آپیا، الهه سکایی باروری و زایش بود. نام او در زبان اوستایی به معنای «آب» است (𐬀𐬞𐬌). هرودوت او را با گایا، الهه زمین در اساطیر یونان مقایسه کرده است. آپی دختر خدای بوریستنس بود و به همین دلیل او را «بوریستنیس» هم می‌نامیدند.