لغت نامه دهخدا
ذات الصفاح. [ تُص ْ ص ِ ] ( اِخ ) موضعی است. ( المرصع ).
ذات الصفاح
جمله سازی با ذات الصفاح
💡 چون امام (ع ) در مسير خود به ناحيه الصفاح رسيد، فرزدق بن غالب شاعر با حضرتش روبرو گرديد. پس فرزدق از امام پرسيد:
💡 چون امام (ع ) در مسير خود به ناحيه الصفاح رسيد، فرزدق بن غالب شاعر با حضرتش روبرو گرديد. پس فرزدق از امام پرسيد: