دیو خصلت

دیوخصلت. [ وْ خ ِ ل َ ] ( ص مرکب ) دیوخو. که خوی و طبیعت دیو دارد.

دیو خو.

💡 در غنا شهره بود خصلت درویشی او زیستن با فقرا مرهم دل ریشی او

💡 آدم گفت: در ميان سه خصلت، خصلت عقل و انديشيدن را برگزيدم.

💡 بیهده بنمود و دغل معرفت علم و عمل گشت مساوی بمثل خصلت شفق و حسدم

💡 در گوهر کس اینهمه خصلت نبود جمع با آدمیی این همه معنی نبود ضم

💡 فرمود: سه خصلت جلب محبّت مى كند: انصاف در معاشرت با مردم، همدردى در مشكلات آنها، همراه و همدم شدن با معنويات.

💡 فرمود: دو خصلت و حالتى كه والاتر از آن دو چيز نمى باشد عبارتند از: ايمان و اعتقادبه خداوند، نفع رساندن به دوستان و آشنايان.