خود باف

خودباف. [ خوَدْ / خُدْ ] || ( نف مرکب ) کنایه از کسی که جعل داستان کند. ( ن مف مرکب ) آنچه بدون ماشین بافته شده. || نعت است برای داستانی موهوم که بر اثر جعل کسی بوجود آمده.

آنچه بدون ماشین بافته شده یا کنایه از کسی که جعل داستان کند.

💡 هیچ ز حرمانِ خود شگفت ندارم کاینهمه از سوء بختِ عادیم آمد

💡 ز رفتنت به خود آسودگی نمی بینم مرا ز بیضه بود تنگتر وطن بی تو

💡 در این سر ره بری دانای اسرار بمیر از جسم خود وز عین پندار

💡 آزرده‌ام به شکوه دل دلستان خود کو تیغ که انتقام کشم از زبان خود

💡 صائب ز تیغ مرگ نلرزد به خویشتن آزاده ای که گشت ز خود پیشتر جدا