خرقه ٔ ارادت

خرقه ارادت. [ خ ِ ق َ / ق ِ ی ِ اِ دَ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) رجوع به «خرقه در نزد صوفیان » ذیل «خرقه » شود.

💡 چو در طریق ارادت نگار ما دودل است به هر کجا رود از کوی یکدلان بحل است

💡 گر دوست را به خونِ محبّان ارادت است گردن نهیم و سر نکشیم از صوابِ دوست

💡 عرض كردم: بلى مرا براى ارادت به شما آزار كرده، فرمود: به واسطه خاطر ما از اوبگذر.

💡 تو که با جانب خصمت به ارادت نظرست به که ضایع نگذاری طرف معظم دوست

💡 احترام و ارادت به استادان به طور چشمگير در سخنان آية الله بهاء الدينى به چشم مىخورد.