خایه دانه

خایه دانه. [ ی َ / ی ِ ن َ / ن ِ ] ( اِ مرکب ) قسمی مروارید بزرگ است که به بیضه ماند. ( از الجماهر بیرونی ص 129 ).

قسمی مروارید بزرگ است که به بیضه ماند.

💡 خورش زرده خایه دادش نخست بدان داشتش چند گه تندرست

💡 همچو مرغی که هرزه گرد افتاد نیست جایی که خایه‌ای ننهاد

💡 گر بریش و خایه مردستی کسی هر بزی را ریش و مو باشد بسی

💡 سر اینها ز مایه‌داری پرس ور نه بنشین و خایه می‌افشار

💡 شود مار تا بچه اش زآشیان بیارد جهد خایه تُند از میان

💡 خایه اش دانی از چه پاره شده بس زَدستند زیر او رندان