حکم اطاعت از صالح

حکم اطاعت از صالح (علیه‌السلام) در قرآن، خداوند متعال در آیات قرآن کریم، اطاعت از پیامبر خویش، حضرت صالح (علیه‌السلام) را بر قوم ثمود واجب شمرد. این فرمان الهی به‌عنوان مسیری برای هدایت و رستگاری آنان مقرر گردید؛ اما متأسفانه قوم طغیان‌گر ثمود، نه‌ تنها ندای پیامبر الهی را نپذیرفتند، بلکه او را تکذیب کردند و از فرمان پروردگار سرپیچی نمودند.

خدای تعالی حضرت صالح (علیه‌السلام) را برای راهنمایی قوم ثمود مبعوث فرمود تا آنان را به تقوا و پیروی از احکام الهی فراخواند. در سورهٔ شعراء به این موضوع اشاره شده است: «کَذَّبَتْ ثَمُودُ الْمُرْسَلِینَ • فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ أَطِیعُونِ • وَ لا تُطِیعُوا أَمْرَ الْمُسْرِفِینَ • الَّذِینَ یُفْسِدُونَ فِی الْأَرْضِ وَ لا یُصْلِحُونَ؛» (قوم ثمود پیامبران را تکذیب کردند. پس از خدا پروا کنید و مرا اطاعت نمایید. و فرمان اسرافکاران را پیروی نکنید. همانان که در زمین فساد می‌کنند و اصلاح نمی‌نمایند.)

در این آیات، خداوند نه‌تنها اطاعت از صالح (علیه‌السلام) را واجب می‌داند، بلکه از قوم ثمود می‌خواهد از فرمان‌روایی مسرفان و مفسدان نیز دوری گزینند. این دستور، نشان‌دهندهٔ اهمیت تبعیت از اولیای الهی و پرهیز از اطاعت عوامل فساد و تباهی است. بنابراین، اطاعت از پیامبرانی مانند حضرت صالح (علیه‌السلام) نه‌تنیک یک وظیفهٔ دینی، بلکه عاملی برای حفظ جامعه از انحراف و تباهی است.

‌