حسین نطنزی

حسین نطنزی. [ ح ُ س َ ن ِ ن َ طَ ] ( اِخ ) ابن ابراهیم بن احمد ابوعبداﷲ بدیعالزمان ملقب به ذواللسانین و مشهور به ادیب نطنزی. درگذشته محرم 497 هَ. ق. او راست: «دستوراللغة» که فرهنگ عربی به فارسی است. رجوع به مقدمه لغتنامه وهدیة العارفین ج 1 ص 311 و ذریعه ج 7 ص 208 شود و در محاسن اصفهان مافروخی ص 114 اشعاری درباره اصفهان به وی نسبت کرده است و در ترجمه فارسی آن ص 127 نام وی را حسین بن محمد آورده است و از جمله آن اشعار است:
حوت اصفهان خصالا عجابا
بها کل من یشتهیه استجابا
هواءً منیراً و ماءً نمیرا
و خیراً کثیراً و دوراً رحابا
و ترباً زکیاً و نبتاً رویا
و روضاً طریاً یناغی السحابا.
از آن است:
و زاد محاسنها زنرود
میاها کطعم الحیات عذابا.
حسین نطنزی. [ ح ُ س َ ن ِ ن َ طَ ] ( اِخ ) همدانی. متوفی 1270 هَ. ق. 1854/ م. او راست:نورالانوار. ( اعلام الشیعه قرن سیزدهم هجری ص 371 ).

همدانی اوراست نور الانوار

💡 امیر بیک نطنزی (خواجه امیر بیک کججی مهردار) متوفی به سال ۹۸۳ و مهر دار دوره شاه طهماسب

💡 امیر سید حسین نصیبی نور بخشی نطنزی متوفی به سال ۹۱۴ هجری قمری از شعرای قرن دهم

💡 اکنون اشیاء باستانی موسوم به اریسمان در تنها موزه تخصصی باستان‌شناسی استان اصفهان که در نطنز است نگهداری می‌شود. این موزه در بافت تاریخی مرکزی شهر نطنز و در کنار مسجد جامع و بقعه شیخ عبدالصمد نطنزی قرار دارد. این موزه یکی از ایمن‌ترین و بهترین موزه های استان اصفهان است.

💡 اگرچه شک وجود دارد که شهر کاملاً جداگانه‌ای به نام «سرای برکه» وجود داشته باشد (دو شهر سرای باتو و سرای برکه، تنها توسط معین الدین نطنزی، نویسنده ایرانی قرن پانزدهم م، ذکر شده‌است)