حسین قبانی

حسین قبانی. [ ح ُ س َ ن ِ ق َب ْ با ] ( اِخ ) ابن علی منجم. او راست: «اوضح الدلائل » در علم هیئت. و در 952 هَ. ق. 1545/ م. درگذشته است. ( ایضاح المکنون ج 1ص 150 ) ( معجم المؤلفین ) ( هدیة العارفین ج 1 ص 318 ).
حسین قبانی. [ ح ُ س َ ن ِ ق َب ْ با ] ( اِخ ) ابن محمدبن زیاد نیشابوری مکنی به ابوعلی قبانی محدث و مورخ. متولد در خراسان در سال دویست وده و اندی و متوفی در 289 هَ. ق. / 902 م. سفرها کرد و حدیثها شنید و گفت، و مسندی نگاشت. ( معجم المؤلفین از سیر النبلاء ج 9 ص 18 ) ( الوافی بالوفیات ج 11 ص 111 ) ( تهذیب التهذیب ) ( تذکرة الحفاظ ) ( شذرات الذهب ) ( مرآت الجنان ) ( هدیة العارفین ج 1 ص 304 ). و در برخی موارد قبائی آمده است. و رجوع به ابوعلی حسینی شود.

💡 نزار قبانی دانش‌آموخته دانشگاه دمشق بود. وی به زبان‌های فرانسه، انگلیسی و اسپانیولی نیز مسلط بود و مدت بیست سال در دستگاه دیپلماسی سوریه خدمت کرد.

💡 رنا قبانی (عربی: رنا قباني)، روزنامه‌نگار، تاریخ‌نگار فرهنگ و نظریه‌پرداز فمنیست سوری بود. قبانی در دمشق به دنیا آمد اما در نیویورک و جاکارتا پرورش یافت. وی در دانشگاه جرج‌تاون و سپس کمبریج ادبیات آموخت. وی پیش از نقل مکان به لندن، چندین سال در دانشگاه آمریکایی بیروت به تدریس مشغول بود.

💡 (برگرفته از کتاب کوچ پنجره‌ها، حمید رحمانی، ترجمه آخرین دست نوشته‌های نزار قبانی ص ۷۸، انتشارات آوای خاور)

💡 قبانی مؤلف آثاری همچون نامه‌ای به جهان مسیحیت (۱۹۸۹)، داستان‌های امپراتوری: افسانه‌های اروپا از شرق (۱۹۸۶) و زنان در جامعه اسلامی (۱۹۹۲) است.