حزام بهلول

[ویکی فقه] حزام بُهلول از قاریان و مبلغان یمن در قرن چهاردهم هجری/ بیستم میلادی می باشد..
وی در «سده» در ناحیه «شعر» در شمال یمن به ۱۳۷۳ ق/ ۱۹۵۳ به دنیا آمد. در سنین کودکی با قرآن آشنا شد، سپس به مکه مکرمه رفت و مطالعاتش را در دارالحدیث ادامه داد و در دوازده سالگی کل قرآن را به کمک شیخ عبدالمهیمن حفظ نمود. وی تحصیلات خود را در دانشگاه اسلامی مدینه ادامه داد و در ۱۳۹۳ ق از آنجا فارغ التحصیل شد سپس به دانشکده قرآن کریم و مطالعات اسلامی همان دانشگاه وارد قرآن را با قرائات هفتگانه اش حفظ نمود و در ۱۳۹۷ ق موفق به اتمام تحصیل در این زمینه شد.
فعالیت های سیاسی و فرهنگی
بهلول به صنعا بازگشت و به عنوان مدرس در کانون های علمی مشغول به کار شد. او همچنین به عنوان مدیر مدرسه حفظ قرآن کریم انتخاب گردید. وی به کار قضاوت شرعی جهانی زیر نظر وزارت دادگستری هم مشغول شد علاوه بر شغل رسمیش، امام و خطیب مسجد الدعوه در باب الشعوب شهر صنعا نیز بود.حزام بهلول مردی پرتوان و بااراده در مبارزه ای دائمی با نیروهای شر و کمونیست بود و به این جهت در درگیری های متعدد مسلحانه علیه آنها شرکت جست. او در ۱۴۰۲ ق/ ۱۹مارس ۱۹۸۲ هنگام بازگشت از یکی از عملیات های نظامی (جنگ شمیر) با اصابت گلوله ای به قلبش در حالی که ذکر خدا می گفت، به شهادت رسید.

💡 بهلول: از آنها پرسيدم كه كى از اينجا كوچ ميكنيد؟ جواب دادند كه: ما منتظر آمدن شماهستيم تا از اين منزل حركت نمائيم.(34)

💡 بهلول را خواست و قضاوت را به وى پيشنهاد كرد.بهلول گفت: من صلاحيت و شايستگى براى اين سمت ندارم.

💡 هارون الرشيد براى گردش و سركشى بطرف بعضى از ساختمانهاى جديد خود رفت،در كنار يكى از قصرها با بهلول مصادف شد، از او درخواست كرد خطى بر ديوار قصربنويسد. بهلول پاره اى ذغال برداشته نوشت: (رفع الطين على الطين و وضع الدين )گل بر روى هم انباشته شده ولى دين خوار پست گرديده.

💡 * تشريح و محاكمه در تاريخ آلمحمد.....قاضى بهلول بجهت افندى مؤ سسهاهل بهشت

💡 بهلول و (عليان مجنون ) به نزد هارون رفتند. رشيد با آنان سخن مى گفت و ايشان بهغلط پاسخ مى دادند. هارون گفت: نطع و شمشير بياورند. عليان گفت: دو ديوانه بوديمو اينك سه ايم.

💡 در سال ۱۸۸ق/ ۸۰۴م بود که هارون‌الرشید را ملاقات کرد. برخی بهلول را از شاگردان پیشوای ششم شیعیان دانسته‌اند.زمانی که از سوی هارون‌الرشید در معرض خطر قرار گرفت خود را به دیوانگی زد ولی در مواقع لزوم به مردم پند و اندرز می‌داد.