جدایی فکندن

جدایی فکندن. [ ج ُ ف ِ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) دوری افکندن. فرقت انداختن:
جفت چرا کردشان به حکمت و صنعت
چون بمیانشان فکند خواست جدایی.ناصرخسرو.رجوع به جدایی و جدا شود.

دوری افکندن فرقت انداختن

💡 زین پس مچشان درد جدائیم که در عشق دردی نبود صعب تر از درد جدایی

💡 هر روز جدا از تو کشم محنت و دردی گر دیر کشد درد جدایی چه کند کس

💡 هرگز جدا نشد ز دلم بیتو پاره یی کان پاره هم ز داغ جدایی جدا نسوخت

💡 در دوزخم، بجرم جدایی ز خدمتت برمن شب فراق تو، روز قیامت است

💡 در دیده و دل، از دل و از دیده جدایی بی جایی و چون می نگرم در همه جایی