تیره زیاس

تیره زیاس. [ رِ ] ( اِخ ) خدای شهر تب ( از شهرهای باستانی مصر )که مردم این شهر او را پرستش می کردند. ( از لاروس ).

خدای شهر تب که مردم این شهر او را پرستش می کردند

💡 بدان مشاطه‌ که بر چهرهٔ عروس جهان فروهلد به شب تیره عنبرین چادر

💡 با روی تو آفتاب صافی تیره است با لعل لبت شراب صافی تیره است

💡 از کس شکایتم به جز از بخت تیره نیست آتش به جرم دود فراموش کرده‌اند

💡 آب و گل گر چیره شد بر نور پاک پای تا سر می شود دل تیره خاک

💡 دوش می‌گفتم حدیث تیره شب با طرّه‌هات گفت خواجو باز با ما ترّهات آورده‌ای

💡 شمع آخر شد و پروانه ز پرواز نشست نشد این تیره شب هجر به پایان نزدیک