بطرس بن سلیمان بستانی

[ویکی فقه] بُطُرس بن سلیمان بستانی (۱۲۷۲ـ ۱۳۴۸ش/ ۱۸۹۳ـ ۱۹۶۹) در دیرالقمر متولّد شد، و یکی از ادباء لبنان محسوب می شود.
وی به مجرّد تکمیل تحصیلات ابتدایی برای اقامت در بیروت در کنار برادرش، کَرَم، بدان شهر رفت. معلومات جامعش در زمینه زبانشناسی و ادبیات ثمره تلاش و خودآموزی او بود. در آغاز کار، با دانش خود در زمینه دستور زبان و درکی که از متون کهن داشت، به شرح و تحلیل آن ها پرداخت تا آن ها را برای خوانندگان خود قابل فهم کند.
تأسیس نشریه البیان
در۱۳۴۲/۱۹۲۳، نشریه ای به نام البیان تاسیس کرد و تا۱۳۰۲ش/۱۹۳۰ به انتشار آن ادامه داد. در این نشریه به مضامین ادبی و اجتماعی می پرداخت و آثار نوی را که در لبنان و کشورهای عرب زبان منتشر می شد، تحلیل می کرد و بررسی ادبیات تطبیقی را ترغیب می نمود. نشریه البیان، در مدت انتشارش، برای نویسندگان جوان لبنانی نیرویی جاذب و همچنین نقطه اتکایی به شمار می رفت.
آغاز تدریس
بحران اقتصادی جهان بُطرُس را ناگزیر ساخت تا رسالت خود را در جهت دیگری انجام دهد. از آن پس همِّ خویش را به تعلیم و تربیت و هر آنچه در معلّمی او را کمک کند، موقوف داشت. برای آشنا ساختن شاگردانش ـ در «اِخوان» و «معهد الحکمة» ـ با ادبیات عرب، کتاب درسی خود تحت عنوان ادباء العرب را در سه جلد تالیف کرد. بعدها، در ۱۳۲۲ش/۱۹۴۳، این سلسله انتشارات به جلد چهارمی نیز آراسته شد که جُنگی ادبی است. بستانی، هر چند در نوشته های خود چندان پایبند روش علمی نیست، سبک یکدست و شرح و تفسیری درست دارد. سال های آخر فعالیت او در دانشگاه لبنان سپری شد.

💡 در چشم مور ملک سلیمان چه می کند؟ وسعت ازین جهان محقر طمع مدار

💡 در باغ فطرت تو مسیحا چویک نسیم در فوج حشمت تو سلیمان چویک خدم

💡 خوش خوش به جواب گفت کای سودایی این منطق طیر است سلیمان داند

💡 زبان مرغان خواهی طنین چرخ شنو در سلیمان جویی به صدر خواجه شتاب

💡 عرق خجلت من سیل وجودم گردد فقر را گر دهم و ملک سلیمان گیرم

💡 گر سلیمان دو عالم بشوی می رسدت از شکست دل ما نقش نگین ساخته ای