باده ٔ شیراز

باده شیراز. [ دَ / دِ ی ِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) باده شیرازی. بمعنی شرابی که در شیراز اندازند. مخلص کاشی گوید:
غربت افتاد چو دلخواه وطن میگردد
باده را شیشه شیراز کند شیرازی.
ملا مقیما گوید:
پیاله نوش که خواهد شکست بر جنت
خمار باده شیرازت از شراب طهور.
محسن تأثیر یزدی گوید:
حسن و عشق و عاشق و معشوق هم شهری خوش است
باده شیراز باید شیشه شیراز را.( از آنندراج ).

💡 در همه شیراز اکنون شور و غوغا هیچ نیست جز خروش عندلیب و بانگ کبک و صوت سار

💡 شه ایران و توران زان سوی شیراز رو آرد که خاکش قبله حاجت بود ایران و توران را

💡 به سی‌ فرسنگی شیراز رودی هست پهناور که عمقش وهم اگر سنجد فروماند ز حیرانی

💡 اسلام‌آباد روستایی در بخش سیاخ دارنگون [[]] شهرستان شیراز استان فارس ایران است.

💡 زان خرابات که بر مسند آن خواجه مقیم گوشه‌ای نیز مرا بخش مقام ای شیراز

💡 بشارت بر به شیراز مصر امشب پیر کنعان را که یوسف شاهد بازار شد آهسته آهسته