ایه ۶۶ مؤمن

[ویکی اهل البیت] آیه ۶۶ مؤمن. «قُلْ إِنِّی نُهِیتُ أَنْ أَعْبُدَ الَّذِینَ تَدْعُونَ مِن دُونِ اللَّهِ لَمَّا جَاءنِیَ الْبَیِّنَاتُ مِن رَّبِّی وَأُمِرْتُ أَنْ أُسْلِمَ لِرَبِّ الْعَالَمِینَ».
بگو: مرا نهی کرده اند که چیزهایی را که سوای خدا می پرستید، پرستش کنم. در حالی که از جانب پروردگارم برای من دلایلی روشن آمده است و به من فرمان داده اند که در برابر پروردگار جهانیان تسلیم باشم.
در شان نزول این آیه گفته شده : کفار قریش نزد رسول خدا صلی الله علیه و آله آمدند و گفتند: یا محمد چرا از رویه و دین عبدالله پدرت و عبدالمطلب جدت پیروی نمی کنی؟ سپس این آیه نازل شد. جویبر از ابن عباس روایت کند که ولید بن مغیرة و شیبة بن ربیعة نزد پیامبر آمدند و گفتند: یا محمد به دین آباء و اجداد خویش برگرد، سپس این آیة نازل گردید.
در صحت چنین شأن و نزولی که از طرف مفسرین و علماء عامه درباره پیامبر اسلام و آباء و اجداد او ذکر شده، محل تأمل است چه آن که آباء و اجداد رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم بر دین حنیف و روش ابراهیم خلیل علیه السلام بوده اند نه بر دین شرک و بت پرستی.