الغ ایف

الغایف. [ اُ ل ُ ] ( ترکی، اِ ) این کلمه در تاریخ جهانگشای جوینی در موارد متعدد آمده و در نسخه بدل الغ انف نیز ذکر شده است و چنین مینماید که نام کسی یا اردویی بنام همان کس بوده است: چون از الغ ایف برفتند و به اردوی توراکیناخاتون رسیدند... ( تاریخ جهانگشای جوینی چ لیدن ج 2 ص 241 ). چون بحضرت اردوی الغ ایف رسید... ( ایضاً ص 243 ). از آن جملت یک کس بحضرت الغ ایف رسید. ( ایضاًص 272 ). چون به اردوی الغ ایف رسید. ( ایضاً ص 273 ).

این کلمه در تاریخ جهانگشای جوینی در موارد متعدد آمده.

💡 مؤمن و ترسا جهود و گبر و مغ جمله را رو سوی آن سلطان الغ

💡 سرانجام، برادرزادهٔ الغ‌بیگ، عبدالله میرزا (۱۴۵۰–۱۴۵۱)، بقایای او را در گور امیر در سمرقند زیر پای تیمور، دفن کرد. این بقایا بعدها در سال ۱۹۴۱ توسط باستان‌شناسان شوروی پیدا شد.