اصدق لهجه من فلان

«اَصدقُ لَهجهً مِن فُلان» اصطلاحی عربی در علم حدیث است که برای ستایش و توصیف صداقت یک راوی به کار می‌رود. این تعبیر به معنای «راستگوتر در گفتار از فلان شخص» یا «در سخن از او صادق‌تر» است. محدثان از این عبارت برای بیان درجه‌ای از اعتماد به راویان حدیث استفاده می‌کردند. هنگامی که درباره راوی گفته می‌شد «اصدق لهجه من فلان»، مقصود این بود که او در نقل حدیث راستگوتر یا دقیق‌تر از شخصی دیگر دانسته شده است. اگر فردی که با او مقایسه می‌شود خود شخصی مورد اعتماد و ثقه باشد، این تعبیر نوعی مدح قابل توجه برای راوی به شمار می‌آید. در نتیجه چنین توصیفی نشان می‌دهد که راوی مورد نظر در صداقت و امانت‌داری در نقل حدیث جایگاه خوبی دارد. این نوع اصطلاحات در بررسی اعتبار راویان و سنجش صحت روایات نقش مهمی دارند. دانشمندان علم رجال با این تعبیرها میزان وثاقت افراد را ارزیابی می‌کردند. این اصطلاح در برخی منابع حدیثی و رجالی از جمله کتاب منتهی المقال اثر محمد بن اسماعیل مازندرانی نیز ذکر شده است. بنابراین «اصدق لهجه من فلان» یکی از الفاظ مدح برای راویان حدیث و نشانه‌ای از صداقت و قابل اعتماد بودن آنان در نقل روایت است.