اشک شکری

اشک شکری. [ اَ ک ِ ش ِ ک َ / ش ِک ْ ک َ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) اشک شادی:
ذره در کلبه به خونابه گری
مست غلطیدن اشک شکری.زلالی ( از آنندراج ).و رجوع به اشک شادی و اشک طرب و اشک شیرین و اشک شکرین شود.

اشک شادی

💡 ما را نه ترنج از تو مرادست نه به تو خود شکری پسته و بادام مده

💡 تو و صحن چمن، ای مرغ و من و کوی کسی که ترا هست به گل عشق و مرا با شکری

💡 در حدیث تو که جانی‌ست روان شیرینی بیش از آن است که گویم شکری میخایی

💡 پیش فرهاد ز لعل لب شیرین شکری حشمت و مملکت خسرو ایران ارزد

💡 ز لفظ پر لطفی و ز فضل پر طرفی ز راستی خردی در معاشرت شکری

💡 عجبی نیست اگر سوخت مگس را پر و بال شکری بود کزو دکه حلوائی سوخت