استصحاب استقبالی

[ویکی فقه] استصحاب استقبالی به حکم به بقای متیقّنِ فعلی در زمان آینده اطلاق می شود.
استصحاب استقبالی، مقابل استصحاب حالی و ماضوی است و به استصحابی گفته می شود که متیقن آن، در زمان حال و مشکوک آن در زمان آینده موجود باشد، مثل این که فعلا یقین داریم که زید عادل است، ولی شک داریم آیا این عدالت تا فردا و روزهای بعد باقی خواهد ماند یا خیر. هر چند مورد برخی از ادله حجیت استصحاب، تنها استصحاب حالی است، ولی از عموم تعلیل برخی از روایات همانند: «ان الیقین لا ینقض بالشک» حجیت استصحاب استقبالی نیز به دست می آید. بر جریان استصحاب استقبالی، باید ثمره فعلی بار شود؛ بنابراین، در موردی که ثمره ندارد، استصحاب جاری نیست، اما نسبت به جواز بدار برای صاحبان اعذار، استصحاب جاری است.
← مثال
۱. ↑ خمینی، مصطفی، تحریرات فی الاصول، ج۸، ص۴۰۸.
فرهنگ نامه اصول فقه، تدوین توسط مرکز اطلاعات و مدارک اسلامی، ص۱۵۹، برگرفته از مقاله «استصحاب استقبالی».
...

💡 گروه‌های «باشگاه فرهنگی و ورزشی آرارات، انجمن فرهنگی چهارمحال، باشگاه سیپان و سایر باشگاه‌های ارمنیان تهران»، با اختیار داشتن تالارهای مجهز نمایش و استقبالی که ارمنیان تهران از اجراهای مزبور به عمل می‌آوردند، تشویق شدند.

💡 سفر مظفرالدین‌شاه به برلین در سال ۱۹۰۲ با شکوه و تجملات ویژه‌ای بود، ولی دربار آلمان چندان استقبالی از وی نکردند.