اذیت های منافقان

💡 عبدالله بن الى سردسته منافقان زمان رسول خدا (صلى الله عليه وآله ) در مدينه بود،كه براى محكوميت او و پيروانش سوره منافقوننازل گرديد.

💡 روزى اشعث بن قيس (سردسته منافقان ) وارد مسجد كوفه شد، ديد اميرمؤ منان على (ع )بالاى منبر است و عجم ها، اطراف منبر را گرفته اند، از روى توهين به عجم گفت: (اينعجم ها كيستند كه تو آنها را در اطراف خود جمع كرده اى ؟)

💡 چه موضوع مهمى بود كه احتياج به اين همه تأ كيد داشت و اقتضا مى كرد كه سفارش بهتبليغ، شبيه تهديد باشد؟ چه كارى بود كه پيغمبر - صلّى اللّه عليه وآله - در ابلاغآن بيم فتنه داشت و بيان آن محتاج به حفظ خداوند بود تا شرّ منافقان را برطرفسازد؟!!

💡 مردمى از منافقان مدينه، از باب كارشكنى و بر اثر شك و ترديدى كه در كاررسول خدا داشتند و از نظر بى رغبتى در كار جهاد مى گفتند: در اين گرما به جنگ نرويدو اين فصل براى جنگ مناسب نيست و درباره ايشان، آيهنازل گشت:

💡 و از آنجا كه گروه منافقان هم به خويشتن ستم مى كنند و هم به جامعه، در آخر آيه مىفرمايد (خداوند ظالمان را هدايت نمى كند) (و الله لا يهدى القوم الظالمين ).

💡 قرآن نيز، از اوصاف منافقان، بى حالى و كسالت هنگام نماز را بيان كرده است.(491) زيرا سحرخيزى و حضور در جماعت مسلمين، آن هم از راه هاى دور و در گرما وسرما، نشانه صداقت در ايمان و عشقِ نمازگزار است.

💡 در تاریخ صدر اسلام، پیامبر بزرگوار و یاران وفادار ایشان همواره با اذیت های منافقان و توهین‌های بیجا در محیط‌های اجتماعی و سیاسی روبرو بودند.

💡 مفسران قرآن معتقدند که صبر و استقامت در برابر اذیت های منافقان، یکی از ویژگی‌های اصلی مؤمنان واقعی در مسیر رسیدن به هدایت الهی است.

💡 جامعه اسلامی باید همواره هوشیار باشد تا از آسیب‌های ناشی از اذیت های منافقان و نقشه‌های مخفیانه آن‌ها برای تضعیف وحدت امت جلوگیری نماید.