ابن اخضر

[ویکی فقه] اِبْن ِ اَخْضَرْ، عبدالعزیز بن محمود بن مبارک بن محمود جُنابَذی (۵۲۴ -۶۱۱ق /۱۱۳۰-۱۲۱۵م )، مورخ، فقیه و محدث حنبلی و از حافظان بنام حدیث بود.
به گفته یاقوت (د ۶۲۷ق /۱۲۳۰م ) که در روزگار ابن اخضر می زیست و در شمار شاگردان او بود، ابن اخضر از یک خانواده ایرانی جنابذی (گنابذی، گنابادی ) بود. خود او در بغداد متولد شد و در همان جا زیست و درگذشت (۲/۱۲۰-۱۲۱). از این رو به جنابذی بغدادی شهرت یافت.
اساتید
او از پدرش و نیز از علی بن بکتاش، عالمانی چون قاضی ابوبکر انصاری، ابوالقاسم سمرقندی، ابومحمد یحیی بن طراح، عبدالوهاب انماطی
یاقوت، بلدان حسن یوسفی اشکوری، ج۲، ص۱۲۱.
ابن دُبیثی گویه که ابن اخضر در مسجد قصر بغداد حوزه درس داشت و کسان بسیاری از او حدیث می آموختند، از جمله: یوسف بن خلیل، ابوعبدالله مقدسی، ابوعبدالله برزالی، نجیب عبداللطیف، علم الدین قاسم لورقی، علی بن اخضر، اسرائیل بن احمد قرشی،
ابن دبیثی، محمد، ج۱، ص ۲۵۷، المختصر، بیروت، ۱۴۰۵ق /۱۹۸۵م.
...

💡 ناربُن را حیرت افزا، بین که آمد این شجر اخضر از سر تا بپا وز پای تاسر، عین نار

💡 میمون شجری بود پر از شاخ شجاعت بیخش به زمین شاخش بر گنبد اخضر

💡 ید بیضا وعصا وشجر اخضر نار همه در صورت خود کرد مصور نرگس

💡 جان پژمرده ز فیض پیر یابد زندگی خضر ازان خضر است کز وی سبزه خشک اخضر است

💡 سخنت غافل بود از هیبت دریا دل آنک بحر اخضر شمرد دیدهٔ او چشم ضریر