ابن ابی عمیر. [ اِ ن ُ اَ ع ُ م َ ] ( اِخ ) محمدبن زیادبن عیسی. فقیه و محدث شیعی. اصلاً از غیر عرب و میان فقهای شیعه مشهور و معتمد است. جاحظ در کتاب البیان و التبیین و هم در کتاب مفاخرت بین عدنانیه و قحطانیه از او روایت دارد. در زمان هرون خلیفه چهار سال مسجون بود و در بند، او را شکنجه کرده اند و بیش از صدهزار درم زیان مالی دیده و کتابخانه او نیزاز میان برفته و معهذا محفوظات او معوَّل ٌعلیه خاصه است. مشهورترین مؤلَّفات او کتاب نوادر او میباشد.
فقیه و محدث شیعی
[ویکی فقه] اِبْن ِ اَبی عُمَیْر، ابواحمد محمد بن ابی عمیر زیاد بن عیسی اَزْدی (د ۲۱۷ق /۸۳۲م )، از محدثان بزرگ امامیه و از اصحاب اجماع در قرن ۳ق /۸م که به درک محضر ۳ تن از امامان شیعه (علیه السلام) نائل آمد.
وی در بغداد اقامت داشت و خدمت امام موسی بن جعفر (علیه السلام) رسید و از ایشان حدیث شنید. در برخی از این احادیث، امام او را با کنیه ابواحمد خطاب کرده است.
احمد نجاشی، الرجال، ج۲، ص۲۰۴، به کوشش محمد جواد نائینی، بیروت، ۱۴۰۸ق /۱۹۸۸م.
خاصه و عامه مقامی منیع و منزلتی رفیع داشت و بنابر گفته شیخ مفید
محمد مفید، الاختصاص، ج۱، ص ۸۶، به کوشش علی اکبر غفاری، قم، مؤسسة نشر الاسلامی.
از آن جا که ابن ابی عُمیر از خواص و نزدیکان امامان شیعه (علیه السلام) و از اصحاب سِرّ ایشان بود، محنتهای بسیار دید و روزگاری دراز در زندان هارون الرشید به سر برد. مدت حبس وی را از ۴ سال
احمد نجاشی، الرجال، ج۲، ص۲۰۶، به کوشش محمد جواد نائینی، بیروت، ۱۴۰۸ق /۱۹۸۸م.
...
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 به گفته ابن اسفندیار در نتیجه شورش عمیر، مردم گیلان که از الثائر روی گردانده بودند، پیرامون عمیر جمع شدند و از او پیروی کردند و اموال الثائر را تاراج کردند..
💡 سپس محمد یکی از یاران خود به نام مصعب ابن عمیر را با آنها همراه کرد تا به یثرب رفته و قرآن به آنان بیاموزد. در مدت یکسال تعداد زیادی از مردم یثرب مسلمان شدند. سپس مصعب ابن عمیر 73 نفر از تازه مسلمانانان یثرب را به مکه برد تا با محمد بیعت کنند. محمد همراه با عموی خود عباس که در آن زمان هنوز مسلمان نشده بود ولیکن محمد را دوست می داشت و یاری می رساند در نیمه های شب به نزد تازه مسلمانان یثرب آمد. محمد در آن شب با آنان به شرط آنکه از وی همچون زن و بچه خود محافظت کنند بیعت کرد. همچنین از آنها قول گرفت که در هر حال وی را یاری کرده و با دوستانش دوستی و با دشمنانش دشمنی کنند. نخستین کسی که در آن جمع با محمد بیعت کرد براء ابن معرور بود و خطاب به محمد چنین گفت:
