دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] اِبْن ِ بُطّه قُمی، ابوجعفر محمد بن جعفر بن احمد، محدث شیعی سده ۴ قمری/۱۰میلادی است.
با بررسی استادان و مشایخ و نیز شاگردان و روایت کنندگان از او می توان حدس زد که وی احتمالاً در اواخر سده ۳ ق / ۹ م متولد شده و در نیمه اول سده ۴ ق درگذشته است. وی که به «مؤدب » نیز شهرت داشته، در قم می زیسته و به دانش و ادب معروف بوده است.
احمد نجاشی، رجال، ج۱، ص۳۷۲، قم، ۱۴۰۷ق.
تقریباً در تمام منابع رجالی شیعی، ابن بُطّه به ایمان و پارسایی ستوده شده است. در عین حال غالب رجال شناسان شیعی او را «ضعیف » دانسته و گفته اند که وی روایات را سهل انگارانه نقل کرده و لذا در احادیث منقول او اشتباه بسیار هست،
احمد نجاشی، رجال، ج۱، ص۳۷۳، قم، ۱۴۰۷ق.
ابن بطه از تنی چند از راویان بنام شیعی روایت کرده است که عبارتند از: احمد بن ابی عبدالله برقی،
محمد ابن بابویه، الخصال، ج۱، ص۳۳، به کوشش علی اکبر غفاری، قم، ۱۴۰۳ق /۱۹۸۳م.
...
