ابن ابی عقیل

لغت نامه دهخدا

ابن ابی عقیل. [ اِ ن ُ اَ ع َ ] ( اِخ ) ابومحمد حسن بن علی بن ابی عقیل عمانی. فقیه و متکلم معروف شیعی در اول قرن چهارم هجری. اقوال او در فقه معروف است. جدش ابوعقیل یحیی بن متوکل اصلاً مدنی بوده و سمعانی در کتاب انساب او را نام برده گوید از مدینه بکوفه رفت و اهل عراق از او حدیث فراگرفتند و در سال 163 هَ.ق. درگذشت.

فرهنگ فارسی

فقیه و متکلم معروف شیعی در اوائل قرن چهارم

جمله سازی با ابن ابی عقیل

💡 در جنگ بدر، علی با برادرش عقیل جنگید و اورا به اسارت درآورد، برادر بزرگترش طالب هم کشته شد. عمویش عباس را اسیر گرفت، برادر خدیجه (نوفل ابن خویلد) که برادرزن محمد بود را هم کشت.