تعبیر یَسْجُدانِ به معنای آن دو سجده میکنند از ریشه سَجَدَ گرفته شده است؛ ریشهای که در قرآن کریم بارها به کار رفته و همواره حامل معنای خضوع، فروتنی و اطاعت کامل است. سجده در اینجا صرفاً به معنای یک عمل ظاهری نیست، بلکه بیانگر نوعی انقیاد و هماهنگی عمیق با نظام هستی و اراده الهی است؛ انقیادی که همه اجزای آفرینش، آگاهانه یا ناآگاهانه، در برابر آن قرار دارند.
این تعبیر اشارهای روشن به تسلیم بیقید و شرط این پدیدهها در برابر قوانین حاکم بر آفرینش دارد؛ قوانینی که خداوند برای سامانبخشی به جهان و تأمین منافع انسانها مقرر کرده است. آنها بدون هیچگونه تخلف یا کاستی، مسیر تعیینشده الهی را میپیمایند و نقش خود را در نظام دقیق هستی ایفا میکنند. این اطاعت کامل، خود نشانهای از حکمت، نظم و هدفمندی جهان خلقت است.
از سوی دیگر، «یَسْجُدانِ» حامل اشارهای لطیف به اسرار توحیدی نهفته در آنها نیز هست؛ چراکه در هر برگ، هر دانه و هر جلوهای از طبیعت، نشانههایی شگفت از عظمت، علم و تدبیر پروردگار به چشم میخورد. هر جزء از آفرینش، گویی صفحهای از کتاب معرفت الهی است که انسان را به تأمل، شناخت و ایمان فرامیخواند؛ چنانکه بهراستی «هر ورقی دفتری است معرفت کردگار».
