منافقان و امانت خدا

[ویکی فقه] منافقان و امانت خدا (قرآن). نَفَق، ایجاد سوراخى در زمین است که راه رهایى داشته باشد -همانند سوراخ موش -
کوتاهى منافقان، از اداى تکالیف و حفظ امانات الهی:إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمانَةَ عَلَى السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ الْجِبالِ فَأَبَیْنَ أَنْ یَحْمِلْنَها وَ أَشْفَقْنَ مِنْها وَ حَمَلَهَا الْإِنْسانُ إِنَّهُ کانَ ظَلُوماً جَهُولًا لِیُعَذِّبَ اللَّهُ الْمُنافِقِینَ وَ الْمُنافِقاتِ وَ الْمُشْرِکِینَ وَ الْمُشْرِکاتِ وَ یَتُوبَ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنِینَ وَ الْمُؤْمِناتِ وَ کانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِیماً.
احزاب/سوره۳۳، آیه۷۲.
۱. ↑ فراهیدی، خلیل بن احمد، العین، ج۵، ص ۱۷۷، «نفق».
مرکز فرهنگ و معارف قرآن، فرهنگ قرآن، ج۳۱، ص۲۱۸، برگرفته از مقاله «منافقان و امانت خدا».
...

💡 اين آيات به قسمتى ديگر از نشانه هاى منافقان و نتيجه و سرانجام كار آنها اشاره كردهو روشن مى سازد كه چگونه اعمال آنها بى روح و بى اثر است و هيچگونه بهره اى از آنعائدشان نمى شود، و از آنجا كه در ميان اعمال نيك، انفاق در راه خدا (زكات به معنىوسيع كلمه ) و نماز (پيوند خلق با خالق ) موقعيت خاصى دارد، مخصوصا انگشت روى ايندو قسمت گذارده است.

💡 (هر گاه منافقان و كسانى كه بيمارى در دل دارند و شايعه پردازان وحشت آفرين مدينهدست بر ندارند البته تو را عليه آنان برانگيزيم آنگاه در آن شهر جز اندك زمانى باتو همسايه نباشند در حالى كه لعنت شده باشند، هر جا بيابندشان دستگرشان كنند وبكشندشان كشتنى سخت. سنت خداست كه در ميان كسانى كه از پيش برفتند و براى سنتخدا هرگز دگرگونى نيابى.)(219)

💡 به عكس منافقان و يا مؤ منان ضعيف الايمان كه طوفان حوادث آنها را به اين طرف و آنطرف مى افكند، و هر روز فكر شوم و تازه اى در مغز ناتوان خود مى پروراندند، اينانهمچون كوه، ثابت و استوار ايستادند، و اثبات كردند عهدى كه با او بستند هرگزگسستنى نيست )!

💡 پس از بسته شدن در خانه ها، جز در خانه على، اعتراضات منافقان و اصحاب ناآگاه،به شدت بالا گرفت. منافقان كه به هيچ وجه حاضر نبودند چنين فضيلتى را از علىببينند، سخنان آزار دهنده اى به گوش مبارك پيامبر رساندند. آنان مى گفتند: پيامبردرباره دامادش، على، گمراه شد. (132)

💡 بديهى است، چنين اجتماع و گردهمايى كه در آن كوچك و بزرگ، ضعيف و نيرومند، فقيرو غنى در كنار يكديگر به نماز مى ايستادند، تا چه حد نفاق ها، كينه ها، بدبينى ها وبدخواهى ها و همچنين اختلافات طبقاتى را از ميان مى برد و جاى خود را به مهر و صفا وبرادرى و برابرى و مى داد و تا چه اندازه اين صفوف به هم فشرده مؤمنان سبب ايجادوحشت و هراس در دل هاى منافقان و ديگر مخالفان آيين نوين مى شد.