عزم امام سجاد برای جهاد

[ویکی فقه] امام سجاد (علیه السّلام)، با وجود مریضی و ناتوانی، در روز عاشورا عزم بر جهاد کرد، اما امام حسین (علیه السّلام) مانع شدند تا نسل خاندان پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله وسلّم)، از بین نرود.
علی بن الحسین (زین العابدین (علیه السّلام)) (از خیمه) بیرون آمد. او مریض بود و قادر بر حمل شمشیرش نبود. ام کلثوم پشت سر او فریاد زد: ای فرزند، برگرد. او گفت: ای عمه، رهایم کن تا در رکاب پسر رسول خدا (صلی الله علیه و آله وسلّم) بجنگم (و او را یاری کنم). حسین بن علی (علیه السّلام) فرمود: ای ام کلثوم، او را بازدار و به خیمه برگردان، (چرا که) نباید زمین از نسل خاندان محمد (صلی الله علیه و آله وسلّم) خالی باشد. (فضیل بن زبیر در گزارشی آورده است: «با وجودی که علی بن الحسین (علیه السّلام) مریض بود، به میدان رفت و جنگید و مجروح شد و خدا (بلای جنگ و مرگ را) از او دفع کرد.»؛ اما چون این گزارش را تنها فضیل آورده است. به نظر می رسد که او به سبب همنام بودن امام سجاد (علیه السّلام) با حضرت علی اکبر، جریان مبارزه حضرت علی اکبر را با جریان امام سجاد (علیه السّلام)، خلط کرده است.)

💡 طبرى در اين زمينه دو روايت نخست همان است كه قبلا از او ياد كرديم ولى روايت ديگرشچنين مى نمايند كه امام سجاد - عليه السلام - هنگام ورود به مجلس مسرف بن عقبه مروان وپسرش مى نماياند عبدالملك را همراه داشت و ميان آن دو قدم بر مى داشت، شايد مسرف بهخاطر آن دو به وى آسيبى نرساند! طبرى مى نويسد:

💡 امام سجاد (عليه السلام ) به او فرمود: نگران مباش تو عمدا اين كار را نكردى، و تورا در راه خدا آزاد نمودم.

💡 من چون چنين ديدم سبحان الله گفتم، مختار گفت: براى چه تسبيح خداى كردى ؟ حكايتنفرين امام سجاد بر حرمله را و استجابت دعاى او رانقل كردم.

💡 بهر حال شياطين در گمراه ساختن افكار جوانان، توطئه ها دارند و هميشه از طريق حق،تفكر باطل خودشان را وارد صحنه زندگى مى كنند براى اينكهباطل و عقائد انحرافى تحت هر شرائطى جاذبه ندارد و هر انسان بطور فطرى از آننفرت دارد ليكن دشمنان حق هميشه تلاش مى كنند تا از مسير حق، وارد صحنه بشوندحضرت امام سجاد صلوات الله عليه در اين زمينه مى فرمايد:

💡 جابر گويد: امام سجاد عليه السلام فرمود: ما از خداوند طلب عافيت مى كنيم، اين استپاداش كسى كه حديث رسول خدا را مسخره كند.(347)

💡 امام سجاد (ع ) نخست ياد آور مى شود كه آدمى در صحنه زندگى هميشه با دوراهيهايىمواجه مى شود كه يك راه در بردارنده خشنودى خداوند و ديگرى موجب ناخشنودى اوست.