عزالدین حسن بن علی اصفهانی

[ویکی فقه] عزالدین حسن بن علی اصفهانی، از محدّثان و دانشمندان قرن ششم و هفتم هجری می باشد.
ابوعلی (یا ابو محمّد) عزالدّین حسن بن اشرف الدّین علی بن عزالدّین محمّد بن عماد کاتب بن محمّد بن محمّد بن محمّد بن حامد بن محمّد بن عبداللَّه بن علی بن محمود بن هبةاللَّه بن اُلُه اصفهانی، از محدّثان و دانشمندان قرن ششم و هفتم هجری است. جد اعلای خاندان عماد کاتب «اُلُه» نام داشته که به معنای عُقاب است. صاحب عنوان در ذیحجه ۶۵۳ یا ۶۵۵ق متولّد شده است. مشایخ او قریب پنجاه نفر هستند. از جمعی از علماء نیز اجازه داشته و عدّه ای نیز موفق به دریافت اجازه از او شده اند. وی یک سال در مکه معظّمه مجاور بود. و سرانجام در ۹ شوال ۷۲۷ق وفات یافته است.
ابن حجرعسقلانی، احمد بن علی، الدّرُرَ الکامنه، ج۲، ص۱۳۱.
۱. ↑ ابن حجرعسقلانی، احمد بن علی، الدّرُرَ الکامنه، ج۲، ص۱۳۱.
مهدوی، سیدمصلح الدین، اعلام اصفهان، ج۲، ص۵۱۱.
...

💡 سید عزالدین حسن یا سید عزالدین هزارجریبی (درگذشتهٔ۸۲۷) از امرای تیمور لنگ و شاهرخ شاه بود که امارت بخشی از مازندران یعنی هزارجریب را پس از پدر خود میر عمادالدین به دست گرفت. وی پدر همسر مرتضی مرعشی بود.

💡 در جریان همین یورش هفت ساله، پس از آنکه خبر مرگ میر عمادالدین به امیر تیمور رسید، سید عزالدین حسن را حاضر کرد به او تسلیت گفت و به رسم ترکان برای بیرون آوردن او از عزا به او شراب خورانید. «امیر تیمور سید عزالدین را از عزا بیرون آورده خلعت فاخر و کمر زرین عطا فرمود و حکومت هزارجریب را به او مفوض داشت».