سفارش به مواسات در سیره نبوی

[ویکی فقه] مواسات در فرهنگ اسلامی و سیره نبوی از اهمیت و جایگاه خاصی برخوردار است، از نظر حضرت رسول تکافل و یاری کردن برادران دینی و اهتمام به امور آنان و مواسات با ایشان از والاترین عبادت ها و نشانه کمال بندگی حق است تا آنجا که ایمان حقیقی را در گرو مواسات می داند.
مواسات در لغت به معنای مساعدت، دستگیری، همیاری، تعاون، برابر داشتن، غمخواری، یاریگری، مددکاری، مشارکت و سهیم ساختن در مال آمده است.
ابن منظور، جمال الدین محمد بن مکرم، لسان العرب، نشر ادب حوزه، دار احیاء التراث العربی، چاپ اول، ۱۴۰۵، ج۱۴، ص۳۵.
مواسات در فرهنگ اسلامی و سیره نبوی از اهمیت و جایگاه خاصی برخوردار است، چنانکه پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلّم) هدف از آفرینش خود را به کمال رساندن انسانها می داند و می فرماید: «انما بعثت لاتمم مکارم الاخلاق؛
طبرسی، فضل بن حسن، مکارم الاخلاق، منشورات شریف رضی، چاپ ششم ۱۳۹۲، ص۸.
بر اساس تعالیم قرآن و رهنمودها و ارشادهای پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلّم) مواساتی که انصار با مهاجرین کردند، برای همیشه، الگویی برای تمام مسلمانان شد، مسلمانانی که برای پیوستن به رسول خدا (صلی الله علیه و آله وسلّم) خانه و کاشانه و تمام دارایی خود را ترک، و گروه گروه به مدینه هجرت کرده بودند چون مسکن و ماوایی نداشتند و انصار آنان را در خانه های پناه داده و با ایشان مواسات می کردند، آنان را در خانه و کاشانه و مال و دارایی خود شریک کردند.
ابن سعد، محمد، طبقات کبری، ترجمه محمود مهدوی دامغانیی، تهران، انتشارات فرهنگ و اندیشه، ج۱، ص۲۱۱.
...