ابن رفعه نجم الدین ابوالعباس احمد بن محمد انصاری

[ویکی فقه] اِبْن ِ رِفعه، نجم الدین ابوالعباس احمد بن محمد بن علی بن مرتفع انصاری (۶۴۵ -۷۱۰ق /۱۲۴۷-۱۳۱۰م )، ملقب به شیخ الاسلام، فقیه شافعی است.
کنیه ابویحیی که در برخی از منابع متأخر
حسینی، ابوبکر، طبقات الشافعیة، به کوشش عادل نویهض، ج۱، ص۲۲۹، بیروت، ۱۹۷۱م.
ابن رفعه فقه شافعی را از استادانی چون سدیدالدین و ظهیرالدین تَزْمَنْتی، شریف عباسی، ضیاء قنائی، ابن رزین، ابن بنت الاعزّ و ابن دقیق العید فرا گرفته و از مشایخی چون محیی الدین دمیری و علی بن محمد صواف حدیث شنیده است.
سبکی، عبدالوهاب، طبقات الشافعیة الکبری، به کوشش محمود محمد الطناحی و عبدالفتاح محمد الحلو، ج۹، ص۲۶، قاهره، ۱۳۸۳ق /۱۹۶۴م.
ابن رفعه در فقه شافعی مقام ویژه ای داشت. یافعی
یافعی، عبدالله، مرآة الجنان، ج۴، ص۲۴۹، حیدرآباد دکن، ۱۳۳۷- ۱۳۳۹ق.
...

💡 نجم الدین ایوب چندین فرزند از تعداد نامعلومی از زنان و کنیزانش داشت:

💡 کلود کاندر در کتاب زندگی صلاح الدین(The Life of Saladin1897): صلاح الدین فرزند ایوب از دودمان شادی، کُرد روادی از قبیلهٔ بزرگ هزبانی بود. صلاح الدین بنیان‌گذار دولت ایوبیان بود. در ۶۰۴هجری، پس از آنکه پادشاهی اخلاط به ایوبیان رسید، بدلیس نیز به قلمرو نجم الدین ایّوب که در اخلاط فرمانروایی داشت پیوست.