دشمن دار

دشمن دار. [ دُ م َ ] ( نف مرکب ) دشمن دارنده. آنکه او را دشمن باشد. دارای دشمن. ( یادداشت مرحوم دهخدا ). || که دشمن گیرد. که دیگری را دشمن شمرد. مبغض. دشمن. عدو. ( یادداشت مرحوم دهخدا ). مقابل دوست دار. یعنی آنکه هم مراد دشمنان باشد. ( آنندراج ):
ز بیم تیغ تو آنرا که دشمن دار تو باشد
همه ساله دو رخ بر گونه دینار تو باشد.فرخی.اگر فردا شفاعت را ز احمد طَمْع میداری
چرا امروز دشمن دار اهل البیت و فرزندی.ناصرخسرو ( دیوان چ مینوی ص 335 ).صلح دشمن دار باشد عاریت
دل بسوی جنگ دارد عاقبت.مولوی.|| متنفر ونفرت کننده. ( ناظم الاطباء ). شَنِف. ( از منتهی الارب ).

دشمن دارنده.

💡 بهر دشمن دار عبرت خواهم اندر شهر زد دوست را هم کرسی از زیر پا خواهم کشید

💡 ز بیم تیغ تو آن را که دشمن دار تو باشد همه ساله دو رخ بر گونه دینار تو باشد

💡 گفت: می‌دانم تو را ای بوالحسن که تویی دیرینه دشمن دار من

💡 اگر فردا شفاعت را از احمد طمع میداری چرا امروز دشمن دار اهل‌البیت و فرزندی؟

💡 هر منافق را تو دشمن دار باش از وی و از فعل او بیزار باش

💡 زشت او زشت و نکوی اونکوست زشت دشمن دار نیکو دار دوست