لغت نامه دهخدا
بازبچه. [ ب َ چ ِ ] ( اِخ ) دهی است از دهستان شهرمیان بخش مرکزی شهرستان آباده که در 18 هزارگزی جنوب باختر اقلید و یک هزارگزی شمال خاور راه فرعی کولار به ده بید در دامنه قرار دارد. منطقه ای است سردسیر با 200 تن سکنه. آبش از چشمه و قنات. محصولش غلات،حبوبات، چوب. شغل مردمش زراعت و قالیبافی و راهش فرعی است. ( از فرهنگ جغرافیائی ایران ج 7 ). قریه ای است پنج فرسنگ و نیمی شمال اسپاس. ( فارسنامه ناصری ).
