شروانشاهان عنوان سلسلههایی است که در سرزمین شروان ــ واقع در قفقاز ــ و نواحی پیرامون آن به حکومت و سلطنت پرداختهاند. این عنوان در طول تاریخ بر چند دودمان اطلاق شده است که هر یک در دورهای از تاریخ این منطقه قدرت را در دست داشتهاند. نخستین دودمان شروانشاهان در اصل از میان فرمانروایان عربی برخاست که در آغاز بهعنوان والیان و حاکمان منصوب خلافت عباسی در این سرزمین حکومت میکردند و سپس بهتدریج به فرمانروایان محلی تبدیل شدند. این دوره را معمولاً «سلسلهٔ نخست شروانشاهان» یا «حکام عرب شروان» مینامند.
نخستین فرد این دودمان یزید بن مزید بن زائده شیبانی بود که در زمان خلافت هارونالرشید، در سال ۱۸۳ هجری قمری به ولایت ارمنستان منصوب شد و تا سال ۱۸۵ هجری قمری در این مقام باقی ماند. پس از او فرزندش خالد بن یزید بن مزید در حدود سال ۲۰۹ هجری قمری به قدرت رسید. سپس محمد بن خالد بن یزید حکومت نواحی مهمی همچون ارمنستان، شروان، ارّان، آذربایجان و بابالأبواب را در اختیار داشت. پس از وی هیثم بن خالد به فرمانروایی رسید و نخستین کسی بود که عنوان «شروانشاه» را برای خود برگزید و بدین ترتیب این عنوان بهعنوان لقب رسمی فرمانروایان این سرزمین رواج یافت.
پس از هیثم بن خالد، حکومت به ترتیب به محمد بن هیثم و سپس هیثم بن محمد رسید. پس از آنان علی بن هیثم در حدود سال ۳۰۰ هجری قمری فرمانروایی داشت. سپس ابوطاهر بن فلان بن محمد در سال ۳۰۵ هجری قمری به قدرت رسید و پس از او محمد بن ابیطاهر در سال ۳۳۷ هجری قمری فرمانروایی کرد. در ادامه احمد بن محمد در سال ۳۴۵ هجری قمری، سپس محمد بن احمد در سال ۳۷۰ هجری قمری و سرانجام یزید بن احمد در سال ۳۸۱ هجری قمری از فرمانروایان این دودمان بودند. این سلسله سرآغاز شکلگیری نظام پادشاهی محلی در شروان بهشمار میآید و زمینهٔ استمرار حکومت شروانشاهان در دورههای بعدی تاریخ قفقاز را فراهم ساخت.