تورات در زبان عبری به معنای «شریعت» است و ۱۸ بار در قرآن تکرار شده است. این کتاب آسمانی به صورت الواح بر حضرت موسی بن عمران (ع) نازل گردیده است، که این نسخه با تورات موجود تفاوت دارد. قرآن در مورد تورات فعلی دیدگاهی چهاروجهی دارد: ۱. بخشی از آن همان تورات اصلی است. ۲. قسمتی از آن از میان رفته است. ۳. مقداری به آن افزوده شده است. ۴. در آن تغییر و تبدیل (تحریف) رخ داده است. این نکات بر اساس آیات قرآن کریم مورد استناد قرار گرفتهاند تا تحولات تاریخی و محتوایی این کتاب آسمانی تبیین شود.
در تأیید وجود بخش اصلی تورات در نسخه فعلی، به آیاتی اشاره میشود که یهودیان را به آوردن و خواندن تورات فرا میخواند، که نشان میدهد احکام اصلی مانند حلال بودن تمام طیبات پیش از ظلم بنیاسرائیل همچنان در دسترس است. با این حال، عبارت «نَسُوا حَظَّاً مِمّا ذُکِرُوا بِهِ» (بخشی از آنچه به آن تذکر داده شده بود را فراموش کردند) در سوره نساء، دلالت بر آن دارد که بخش قابل توجهی از محتوای اصلی از بین رفته است. همچنین، آیاتی مانند «أُوتِیتُمْ نَصِیباً مِنَ الْکِتابِ» نشان میدهد که تنها سهمی از کتاب اصلی نزد آنها باقی مانده است، که این امر مؤید از بین رفتن قسمت مهمی از آن است.
در خصوص تحریف و اضافه شدن مطالب، قرآن کریم با نقل حال یهود در سوره بقره، اشاره میکند که علمای آنها مطالبی را مینوشتند و به خداوند نسبت میدادند که مورد باور پیروانشان واقع میشد؛ این امر مصداق اضافه شدن محتوای غیر الهی به کتاب آسمانی است. در نهایت، درباره تغییر و تبدیل، به آیاتی که حاوی عبارت «یُحَرِّفُونَ الْکَلِمَ» هستند استناد میشود. بر اساس تفسیر المیزان، تحریف میتواند شامل تغییر مواضع الفاظ، تقدیم و تأخیر، حذف و اضافه باشد، و همچنین تفسیر غیرمراد کلمات الهی، مانند تأویل بشارتهای تورات در مورد پیامبر اسلام (ص)، که نمونهای از تحریف معنایی است.