حشمون

حشمون. [ ح َ ] ( اِخ ) یا حشمونه ( یعنی بارآور ) شهری است که با شهرهایی که در جنوب یهودا بود مذکور است. یوشع ج 15 ص 27. و لتون بر آن است که حشمون را با حوشام پادشاه ادوم. پیدایش ج 36 ص 34 و 35. و با چشمه حسب که دور نیست همان حشمونه باشد. اعداد ج 33 ص 29 و 30. لکن کاندر بر آن است که حشمون در جائی واقع بود که به مشاش الحضر مشهور و دارای دو چاه است و راهی که فیمابین بئر شبع و مولاده واقع میباشد. ( قاموس کتاب مقدس ).

💡 حشمونیان کاهن بودند. اما اعمال نقش آنان به عنوان حاکم، به واسطهٔ کهانت آنان نبود؛ بنابراین نمی‌توان آنها را به انحراف از قانون قدیم که به وسیلهٔ آن، کهانت به معنای دقیق کلمه از قدرت سیاسی تفکیک شده بود، متهم کرد. به همین دلیل فریسیان از شاه حشمونی الکساندر یانیوس نخواستند که کهانت اعظم را بپذیرد، بلکه خواستند که تنها، پادشاه باشد.

💡 جنگ داخلی حشمونیان یک جنگ داخلی بین دو مدعی تاج و تخت یهودی حشمونی بود. آنچه به عنوان یک درگیری بین یهودیان آغاز شد، به یک درگیری بسیار تعیین کننده تبدیل شد که شامل پادشاهی نبطی می شد و با دخالت روم پایان یافت. این درگیری منجر به از دست دادن استقلال یهودیان شد.

💡 الکساندر یانائوس پادشاهی دودمان حشمونی را گسترش داد و شهر گمله را در ۸۱ پیش از میلاد به عنوان پایتختش در بلندی‌های جولان بنیادنهاد.

💡 دودمان حشمونی ۱۰۳ سال باقی بود تا این‌که در ۳۷ پیش از میلاد جای خود را به فرمانروایی هیرود، پادشاهی مقتدر و ظالم داد که ظاهراً حاکمی مستقل بود، اما در واقع به عنوان شاهزادهٔ مشاور روم عمل می‌کرد.

💡 پادشاهان حشمونی تلاش کردند تا یهودیه را انطور که در کتاب مقدس توصیف شده است، زنده کنند: یک سلطنت یهودی که از اورشلیم حکومت می‌شود و شامل تمامی سرزمین‌هایی که داوید و سلیمان قبلاً حکومت کرده بودند. برای اجرای این برنامه، حشمونیان ملت‌های همسایه را به زور به یهودیت گرویدند. برخی از محققان ادعا می‌کنند که سلسله حشمونی به نهایت کتاب مقدس یهودی را نهادینه کردند.